Todo comezou cando uns rapaces do Fogar de Santa Margarida quedaban para xogar nas leiras de San Pedro de Visma, preto da pedra grande, onde se xuntan os barrios do Ventorrillo a Agra do Orzán e San Pedro. Dúas bostas secas facían ás veces de portería, cando non as chaquetas dos xogadores. Logo, víronse obrigados a emigrar debido a cantidade de xeringas que deixaban os drogadictos entre a herba logo de se chutar. Os venres pola tarde, collían o bus na chamada Parada da Cabra (enfronte á Panadería da Agra do Orzán, na Avenida Finisterre) e ían a Pastoriza. Alí xogaban nun campo inclinado e rodeado de silvas. Logo pasaron a ocupar o campo do Pastoriza, que, en ocasións, tiñan que abandonar para escapar dos perdigóns da escopeta do coidador. Alá polo ano 1996 foi cando eses estudantes do Fogar de Santa Margarida decidiron xuntarse e forma-lo Breogán. Xogaban as fins de semana ó rei da pista na cancha do Instituto Agra do Orzán II, pista ó aire libre que hoxe xa non existe. Para acceder ó recinto había que salta-lo valado. Canto mellor sería xogar nunha cancha cuberta e, se puidese ser, con parqué.

Así creouse o Breogán. Sebas Pan (o único que non estudaba no Fogar nin era da Agra, senón do Castrillón), Wences García, Rubén Rodríguez, Óscar Regueiro, Diego Pardo, Dani Mato e Iván Castro formaron o primeiro plantel. Había que procurar un nome e, tralo debate, acordouse chama-la nova agrupación Breogán F.C. (Festa e Carallada). Breogán polo líder castrexo, o mito inmortal da cidade da Coruña e de Galicia. O F.C. xogando coa abreviatura de Fútbol Clube e o significado real de Festa e Carallada (posto que se trata dun equipo de amigos co único obxectivo de pasalo ben xuntos). De feito, no maratón de Salesianos o Breogán foi inscrito como Breogán Efesé, xa que Sebas estivo emigrado en Cartaxena catro anos e o equipo cartaxinés era coñecido cariñosamente como Efesé (polo F.C.)

O segundo paso era conseguir unha equipación. Os recursos económicos eran moi, moi, moi limitados, polo que habería que escoller entre o máis barato. Tamén habería que defini-las cores. Pensouse nunha camisola raiada en negro e marelo. Coidamos que o Coruña, o histórico primeiro rival do Dépor na nosa cidade, vestía así. Ademais, gustábanos tamén como vestía Peñarol e as cores invitaban a pensar que non habería moita coincidencia cos equipos rivais, co que nos poderiamos aforrar unha segunda vestimenta. A equipación máis barata era a Boomerang, pero nesa combinación cromática, non había camisola raiada. Así foi que o primeiro uniforme consistía nunha camisa marela co colo negro e ribetes negros, pantalón negro e medias marelas con volta negra. Esa indumentaria empregouse en maratóns de fútbol sala e competicións de poucos días na Coruña.

Pasaron os anos e cadaquén buscou o seu camiño. Non todos quedamos na Coruña e non todos puidemos compaxinar o equipo coas nosas obrigas, co que se abandonou o proxecto. No ano 2002 renace de novo o Breogán. Inscríbese na Liga de Bergondo baixo o patrocinio de Extimbal. Nesta Liga compite tres temporadas. O equipo muda as súas cores debido a que había máis equipos marelos. Escóllese o laranxa pola proximidade cromática. Laranxa e negro, boa combinación. Lamentablemente, de novo por cuestións persoais e laborais, o equipo desmantélase no 2005.